Straks zijn ze met vier. Dat ‘straks’ ligt aan de andere kant van een berg, voorbij de bevalling. Ik kan me voorstellen dat de zwangere dames blij zijn voor het nu en bezorgd voor het later. Foto’s van zwangere vrouwen zijn gewichtig. Voorbij de bevalling zal men de foto resumeren: “o ja, ik was toen in verwachting van Oscar’. Een foto is altijd uniek. Nooit zullen de dingen nog hetzelfde zijn, niet het licht, niet de uitzicht van de dingen. Maar foto’s van zwangere vrouwen zijn nog unieker dan andere foto’s. De zwangerschap hertekent de vrouw. Alles is dan steeds weer anders. Dat is het meest duidelijk bij naaktfoto’s, maar tegelijk zijn die vaak schrikbarend. Naakt heeft eindeloos veel nevenverschijnselen. De dames poseren rug aan rug. Daar hebben ze een overvloed van raakpunten. Vooraan slechts één. Het samen poseren is aandoenlijk. Het toont een elementair haast dierlijk complot. De foto is in zwart-wit en in de jaren tachtig was dat al ongewoon, een beetje artistieker zogezegd, chiquer ook, plechtiger zeker. Er is een lage zon, maar de fotograaf laat geen schaduw achter in de voorgrond. Hij (?) hield afstand. In de achtergrond ontwaren we een voorzichtige lente.