Het zal nog wel een tijdje duren vooraleer de vaste telefoons uit de kantoren verdwijnen. Die toestellen zijn sinds de jaren tachtig met drukknoppen, waaronder het hekje en het sterretje. In onze woningen worden die vaste telefoons steeds vaker vervangen door de draagbare draadloze toestellen, de gsm's en het internet.
Voordat het persen van telefoonbehuizingen en de bijhorende hoorn met bakeliet mogelijk was, werden ze gemonteerd. Het maken van de behuizing nam veel tijd in beslag. Men gebruikte hout, metaal en voor het hoorntje vulkaniet of ook al bakeliet. Het was in 1929, twintig jaar na het lanceren van het bakeliet, dat Siemens in Engeland op de markt kwam met de Neophone, een nieuw (neo) toestel volledig geperst uit bakeliet. In Zweden, de VS en Duitsland volgde men al snel met gelijkaardige zwarte bakelieten telefoons, naast de kleurrijke luxemodellen die in ureumformaldehyde werden geperst.
Voor het midden van de jaren twintig werd bakeliet enkel gebruikt voor technische toepassingen en kleine onderdelen en nog niet voor gebruiksvoorwerpen. Nadien veroverden bakelieten voorwerpen de huiskamers, keukens, badkamers en kantoren met een hoogtepunt in de jaren dertig. Sinds het einde van de jaren dertig en vooral na de oorlog werd het bakeliet stilaan vervangen door de modernere plastics. Nochtans bleef de bakelieten telefoon geruime tijd standhouden. De telefoonmaatschappijen die eigenaar waren van de toestellen verkozen het stevige, zware en vrij goedkope bakeliet boven de lichte plastics van de jaren vijftig. Sinds het moment dat de consumenten hun toestellen konden kiezen en kopen verdwenen de bakelieten telefoons definitief van de markt.
coolioo :)