Ik heb het over Louis Paul Boon. Misschien een flauwe woordspeling. Goed, ik pleit schuldig. Maar als iemand één kookboek geschreven heeft dat voldoet aan het principe; goesting krijgen door er in te lezen, dan is hij het wel. Dat Boon begaan was met de sociale geschiedenis van de kleine mens is wel bekend. Dat hij van de (vrouwelijke) schoonheden des levens hield weten we allemaal. Maar dat hij met evenveel passie de bereiding van hoofdvlak kon beschrijven is misschien minder geweten.
In 1972 verscheen 'Eten op zijn Vlaams'. Hij babbelt op zijn Boon’s over tientallen recepten uit onze volkskeuken zoals een door het keukenvuur geharde grootmoeder dit zou doen tegen haar dochter, niet met hoeveelheden en gaartijden, maar met passie voor iedere wortel, kool of groente die je uit de tuin kunt plukken. Door zijn gerechten dwalen is achter de rug van de kok staan en genieten van het gepruttel in potten, de geur van ajuinsoep en de kip in de oven. Het is het schuim zien bruisen op boter en spannend wachten tot het naar de kant van de pan vlucht en de boter een hazelnootkleur krijgt vooraleer je het vooraf gekruide biefstuk er sissend in legt. Het is de damp in je gezicht als je de aardappelen opschudt om ze bloemig te drogen, het geknetter van een omelet. Het is de zeelucht van mosselen en het rollen van vogelnestjes. En met een korstje brood de laatste jus uit de pan schrapen.
Als bovenstaande onvoldoende blijkt, is er nog een reden om verliefd te worden op dit boek. De schitterende cover van Fiel van der Veen die opengeklapt een smullend koppel toont met vóór zich alle lekkers van de Vlaamse tafel.