Zoals we in artikels over de fotoexpo aankondigden, werken wij de hele duur van de tentoonstelling in de ruimte zelf. Ikzelf zat er de eerste dagen een beetje onwennig bij. Vreemd om je werkplek opeens tussen de bezoekers te hebben. Voortdurend over en weer geloop naar mijn 'oude' bureau om het zoveelste vergeten document te halen. Ik schrok me ook een paar keer een hoedje wanneer er opeens iemand vlak achter me stond! Uiteraard mogen ze op deze expo over mijn schouder meekijken met wat ik doe, maar in opperste concentratie val je er wel bijna van van je stoel.
 |
 |
Nu, wat houdt zo'n dag werken op de expo in? Eerst en vooral heb je de mogelijkheid om te observeren. Bij welke teksten, foto's of films blijven de mensen staan? Wat fluisteren ze tegen elkaar over de tentoonstelling (vanaf men mij ziet beginnen bezoekers - behalve Nederlanders - heel stil tegen elkaar te babbelen)? Heel vaak zei men al wat luider: 'dat ben ik precies!'. Het is één van de opvallendste vaststellingen. Men vindt het iets heel apart, zichzelf te kunnen herkennen in een foto of een filmpje. Alsof het de eigen foto en herinnering bevestigd. Zo van: 'zie je, zo was het toen echt'.
 |
 |
Maar ik zit er uiteraard niet alleen als deel van het decor of als toezichter. Heel wat bezoekers hebben evenwel schroom om mij vragen te stellen of om ongegeneerd te komen kijken wat ik aan het doen ben. Laat dat nu net de bedoeling zijn! (nog een vaststelling: Belgen zijn in vergelijking met heel wat Europeanen ontzetten verlegen) Dus spreek ik de mensen zelf aan. Dat ze ook altijd (vakantie)foto's naar het museum mogen brengen. Dat dit de derde aflevering in een reeks is en dat er nog heel wat zullen volgen. Dat ze hier of thuis op de nieuwe site ook heel wat andere foto's en filmpjes kunnen zien. En zo komen de lippen los! Vakantieverhalen, het aha-erlebnis over een foto die ze ook nog thuis hebben, interesse in de datering van bepaalde vakantiekiekjes, vragen over het scannen van dia's.... En soms staan ze er een paar dagen later terug, met de foto's die ze zich hier weer voor de geest konden halen. De schoendoos of fotoalbums werden thuis uit de kast gehaald. Eigenlijk wil iedereen wel graag vereeuwigd worden in een museum...
