Het is voorzeker erg ingewikkeld om pullovers zoals deze te breien. Vooral bij lange mouwen waarbij het grote vakkennis vergt om de dessins over de schouders heen schier naadloos te laten aansluiten op het borst- en rugpand. Het is dan ook begrijpelijk dat de fotografe zich zover bukte en de houding van de man manipuleerde om dit meesterwerk bij scherend licht passend in beeld te brengen. De rest was, wat haar betreft, bijzaak.
De jongen kijkt – om helder te zien – boven zijn bril, want hij begrijpt niet waarom zijn moeder zo’n krampachtige houding aanneemt. De vader weet het. Hij kent haar passie. Hij kijkt gewoon door de brilglazen in de verte, rechtop, de armen op de rug, om het kunstwerk in haar volle breedte te demonstreren. De lange tippen aan de kraag van zijn hemd geven de man een ordentelijk aanschijn. Ze zijn voorzien van stijfsel, zodat ze hun rechtheid behouden.
Zijn haar kreeg een rechte lijn in de gulden snede van zijn schedel. Hij heeft nog donker haar. Zo oud is hij niet, maar zijn gezicht is niet gestreken. Er is een dubbele diepe rimpel in zijn wang, een paar kleintjes boven zijn neus en een stel uitpuilende aders op zijn voorhoofd. Ze worden mee met het scherende licht geaccentueerd. Ik kan me voorstellen dat de vrouw die deze kunstwerken breide de rimpels als storend ervaart. Waarschijnlijk rijst bij haar de behoefte om haar man ook wat bij te stijven en te strijken, zo met een halfwarm strijkijzer misschien. Het wordt niet gedaan. In feite kan ze het beste die lijnen associëren met de dessins van de pullover tot één grote doorlopende structuur.