Foto’s van de jaren vijftig lijken vaak moderner dan die van de jaren 80 of 90. In 1954 was het mode om vooruit te zijn op zijn tijd. Het liefst hadden de mensen toen een tijdsprong gemaakt van 50 jaar. Tot nu ongeveer. Het was een vlucht vooruit, weg van de grauwe oorlog. Tegelijk was er de optimistische visie dat vernieuwing, en modernisme ook, een verbetering zou zijn. Bij de foto zien we mensen die naast ons passen, ze leefden toen al in de eenentwintigste eeuw. Ze zijn welkom, of neen, het is omgekeerd: wij zijn welkom in hun tijd.
Misschien ben ik verblind: de vrouw kijkt wel heel erg verleidelijk naar het fototoestel en dus ook naar ons. Die blik is des te stralender omdat de man met zijn kwetsbare witte pull, het poppenmeisje erachter en de dame in de achtergrond deze uitstraling niet delen. De dame springt in het oog. Ze vertolkt jonge, charmante moederlijkheid. Ze is een beetje zoals de designstoelen daar. Het zijn ontvankelijke stoelen met zachte lippen en dunne pootjes, alsof ze de mensen willen dragen, los van de grond.