Het is één vrouw en vijf paar schoeisels. Ze heeft moederhanden, rood gelakte teennagels, blanke billen en ze kijkt.
De psychologen zijn het erover eens: een bril met ronde glazen wekt een vermoeden van onschuld. Dat is het zogenaamde Walt Disney-effect. Onschuldige diertjes en kabouters kregen grote ronde ogen. De kijker wordt er tranerig bij. Ik weet nog hoe Wilfried Martens naar Londen trok om daar onder de leiding van een super communicatiebureau een regeringsmededeling te laten opnemen voor onze Vlaamse televisie. Ze hebben hem toen ook een grote ronde bril gegeven, zonder glazen weliswaar. Het was bij een vorige crisis, en zo zag hij (en een aantal kijkers) het einde van de tunnel.
Komt daarbij dat – bij deze dame - de bril bleek omrand is. Het verzacht haar blik. Maar toch is er ernst. De dame de met de vijf schoeisels vertoont geen lachneiging. Ze vertolkt ernst, onschuld en gezag. Op dit chaotische stand is zij het Huis. Later op de dag zullen de anderen rond haar verzamelen, zij zal zeggen hoe het verder moet en tonen hoever het breiwerk ondertussen gevorderd is. Het zijn serieuze zaken.
En toch, behalve de rood gelakte teennagels zijn er nog tekenen van frivoliteit. Het bloemetjes kleed, de schouderbandjesvrije schouders en zeker ook de wellustige manier waarmee ze haar voeten in het zand geschoven heeft. Het is zomer, de zon staat hoger dan we dat in Vlaanderen gewend zijn. De lucht is schroeiend blauw, de parasols zijn uniform wit en blauw, ze breidt met blauwe wol en diep hoog in de achtergrond wappert een Belgische vlag.