Geen ander boek neemt meer deel aan het gezinsleven dan een kookboek. Het is een verzamelboek voor alles en nog wat. Verjaardagen, etentjes en familiefeesten, laten hun sporen na. Je vindt er van alles in terug van facturen tot kinderfoto’s of liefdesbrieven toe. Vele huismoeders hielden er hun eigen kookschrift op na, eenvoudige notaboekjes of mooie schriften, in zwierige letters geschreven of haastig neergepend. Soms zijn het plakboeken met uitgeknipte recepten of kalenderblaadjes met gerechten van Gaston Clément. Of de kunstig voorgedrukte schoolschriften bestemd voor het onderwijs van onze grootmoeders. Er zijn er die generaties overleefden; de eerste bladzijden geschreven in inkt, later in balpen en vervolgens in haast onleesbaar potlood en de lege bladzijden versierd met de kopvoeters van het kleinkind. Er zijn er die ruiken naar vanille of naar een vochtige kelder. Er zijn er waarop de puntentelling bij het manillen werd bijgehouden of die bijna uiteenvallen.
Mijn dag kan niet stuk als ik op een rommelmarkt ergens in een doos zo’n schriftje vind. Ik begrijp niet dat men een dergelijk pareltje van huisvlijt en familiegeschiedenis kwijt wilt. Ik krijg het over mijn hart niet om deze te laten verdwijnen in de vergetelheid. Daarenboven zijn het ook interessante bronnen van informatie. Ik neem het Huishoudelijk Schrijfboek ter hand waarop een toen wellicht 14-jarige Alice Duron dapper en zonder vlekken haar naam pende. Op 20 januari 1932 noteerde ze het volgende menu voor 6 personen: Vleeschsoep, Wortelen op zijn burgers, Opgeschudde aardappelen, Bloemkool met witte saus en Beignets voor een totaal van 39,22 Fr. Er staan meerdere van die menu’s in genoteerd. Bij enkele heeft de lerares in het rood zg geschreven en tussen de bladzijden zat na al die jaren nog een keurig ZEER WEL-kaartje. Ik ben zeker dat Alice later haar man culinair zeer verwend heeft.