Dit is de ‘badpak special’ van het Huis van Alijn. En zoals we dat gewend zijn bij dit Huis: het overtreft al de andere. Badpakken zijn hier een mannenzaak. Zoveel is duidelijk.
Maar er is ook leven naast het beladen, scheve badpak. Letterlijk. Het meisje daar lijkt de zedigheid zelve, met neergeslagen ogen, een hoog gesloten kleed met bloemetjes, een kraag met een witte boordje en een hoge ceintuur boven de zakken in haar jurk. Het lijkt me interessant om haar te isoleren: niet te letten op de anderen (ook niet op het mannengezicht onder haar rechter oksel) en te kijken alsof ze alleen in beeld is.
Ze staat flink. De voeten bij elkaar, de linkerarm los langs haar lichaam. Zelfs het licht is lief voor haar. Het tekent haar silhouet met een zachte schaduw onder de kin, de tere aanduiding van haar borsten en de lichte, driehoekige donkerte in haar schoot. Het is een barbaar die het niet ziet.
De gratie waarmee ze haar rechterhand op de schouder van de jongen legt is van een overdrachtelijke tederheid. Deze geste is voor het jongetje bedoeld maar ook voor de kijker. Mannelijk enkelvoud. De fotograaf heeft zich gebukt. Hij toont haar van onder uit met een lage zee in de achtergrond. De horizon doorkruist de mannen op hun gevoelige plek. En ja, de drie mannen in beeld zijn er klaar voor. Ze ademen nog wat zuurstof in en de jodium van de zee. De foto trilt van erotiek.