Dit is het. Nog meer zou gevaarlijk zijn: het perfecte koppel, de loyale houding, goddelijke badmuts, het ideale moment en de beste plek die een reisbureau kan bedenken. De fotograaf had menselijker wijze maar één mogelijkheid: op het knopje drukken. Het resultaat is aanstekelijk. Elke kijker lacht automatisch even breed als die twee.
Deze foto moet wereldwijd verspreid worden. Hij is een opkikkerfoto. Ik stel voor dat hij geprint wordt op een paar honderdduizend exemplaren, telkens op een formaat van 20 vierkante meter en dat hij gekleefd wordt op de reclamepanelen in elke badplaats. Ik weet zeker dat hij de toeschouwers zou opvrolijken, zeker op regendagen, werkdagen en in tijden van depressie.
Het beeld is simpel. Elke kijker kan zich dit genot voorstellen. Het beeld is de pure registratie van iets dat overdonderend zichtbaar was. Gediplomeerde en ervaren fotografen kunnen hier niets aan toevoegen. In fotoscholen leert men fotografiestudenten om het onzichtbare (en soms zelfs het onbestaande) in beeld te brengen, zoals de schoonheid van een grasmaaier voor een publiciteitsfoto, of van ijdele politieker op leeftijd voor de krant, of van een schotel van een twee sterren restaurant. Om dat te doen is vakkennis nodig, inzicht, psychologie en ervaring. Maar bij dit tafereel is dit niet nodig. Alles was al zichtbaar. De vader moest enkel voorzichtig door het water waden met zijn toestel boven het hoofd (voor een fototoestel is niets erger dan zeewater en zeezand) en dan gewoon: afdrukken.