“Het begon allemaal met één kookboek”: klinkt hier toch wel erg cliché. Ik hou van de geur van gestoofde ui-look–tijm-in-olijfolie-mengsel, ik hou van leuke tekeningen en dan val je op een zonnige boekenmorgen voor de charmes van Popote, de mollige Liebig keukenprinses. (hoe mag een kokkin er anders uitzien dan mollig)
Om één of andere reden kreeg ik voor verjaardagen of Sinterklaas altijd boeken. Misschien was dit wel de enige manier om me rustig te houden, het was in elke geval het enig “speelgoed” dat ik niet demonteerde en dat na jaren intact bleef. De liefde voor boeken zit er dus al een tijdje in. Het werd al snel duidelijk dat ik meer dan één boekenrek zou vullen.
Daar ik al van jongs af aan ook graag in de keuken bezig was lijkt de keuze voor kookboeken nogal logisch. Maar om een verzameling op te bouwen van meer dan 2000 stuks over eenzelfde thema moet je al prettig gestoord zijn. Let wel in die wereld der verzamelaars ben ik nog een bescheiden visje dat zijn evenwicht probeert te vinden tussen budget, stapelruimte en huisvrede.
Kookboeken onderscheiden zich van de meeste andere boeken omdat het gebruiksvoorwerpen zijn, ook al zijn ze soms zeer luxueus uitgegeven. In vele gevallen belanden ze gewoon tussen de mixer en de passe-vite. Het is er dan ook aan te zien. Door de jaren heen zijn ze getekend door een leven in de keuken. Ze zijn beduimeld, herbonden, geplakt, beschreven. Er kleven klodders deeg in of sporen van ander keukengeweld. Gelukkig zijn er ook exemplaren die in goede staat de tijd trotseerden.
Alle redenen zijn goed voor de aanschaf; de zeer oude, de keuken-babe op de cover, deze met mooie prentjes, luxe uitgaven, goedkope uitgaven en oorlogskookboeken, promotie voor nieuwe producten. En ondanks het feit dat de verzameling ondertussen wanstaltig groot is geworden is het plezier voor een onverwachte vondst er niet minder om geworden. De boeken waar ik het meest gehecht ben, zijn niet de mooiste of de oudste maar deze met een verhaal, deze met een geschiedenis. Het zijn boeken waarvan ik weet dat de eigenaar of eigenares blij zou zijn dat ze bewaard worden voor de toekomst.
Het is goed om aan een verzameling ook een grens te stellen, deze ligt voor mij rond het jaar 1975. Dan verliezen de kookboeken hun onschuld. Tot dan waren het gedrukte hulpmiddelen voor de huisvrouw die al eens een duwtje konden verdragen. Van dan af zijn de kookboeken geëvolueerd naar kunstige fotoboeken, die weliswaar heel interessant en mooi in de boekenkast staan maar die voor mij het stukje warme charme missen van de oudere exemplaren. Het aanbod van kookboeken is trouwens tegenwoordig zo groot dat geen mens meer dat kan volgen tenzij hij in een bibliotheek woont. Maar tot vandaag kan er nog altijd eentje bij.