Nu de herfst gretig om zich heen grijpt en de dagen gesloten blijven lijkt me dit een goed moment om het over soulfood te hebben. Welk gerechtje brengt kleur tijdens een te grijze dag, welke schotel verdrijft een somber gemoed, haalt de loden mantel van jouw schouders?
Een snelle hap is hier uitgesloten. De therapie zit in de voorbereiding en het succes in het genieten. Het moet iets zijn dat je zelf klaar maakt. Er moet enige arbeid aan te pas komen zodat jouw geteisterde soul de tijd krijgt om op te vrolijken. Het moet lekker ruiken of een tijdje staan pruttelen en het moet warm zijn en vooral; je moet er een beetje geduld voor hebben. Madeleinekoekjes of een portie ijs kunnen niet tippen aan een potje uitgesteld plezier.
Laat me toe u mijn culinaire en mentale oppepper voor een winterse zondagmorgen te beschrijven. Die is vrij simpel; een tas goede chocolademelk en een boterkoek. Het eerste maak ik zelf, de tweede wordt op een ontiegelijk vroeg uur al door de lokale warme bakker in een zakje aan mijn voordeur gehangen. Deze bakker levert nog het soort boterkoek van uit de tijd toen een radio nog lampen had en je op zondagmorgen kon luistern naar berichten voor duivenmelkers. Ze zijn zwaar en vol en je kunt ze niet knijpen als een spons. En ze zijn vooral niet bespoten met een kleverige suikerstroop.
Het ritueel is als volgt. Op een taartrooster leg ik een paar van die heerlijke koeken te warmen op de kachel. Ondertussen maak ik chocolademelk van echte cacaopoeder, geen oplospoeier die naar bloem smaakt. Ik meng een paar lepels cacao met suiker en een klein beetje melk in een pannetje en roer dit tot een papje. Dan vul ik aan met melk. Natuurlijk gebruik ik hiervoor volle melk en genoeg voor twee tassen. Eén tas biedt mij net te weinig troost, maar dat is geheel persoonlijk. Het pannetje gaat op de kachel en ik laat de melk net niet koken. Al snel brengt een goddelijke mengeling van aroma’s je in een betere stemming. Als er een blok chocolade in huis is durf ik er nog een halve reep bij te voegen. Nog eens goed roeren en in een stevige mok gieten. Op dat moment zijn ook de boterkoeken voldoende heet. En ik verzeker je, met die dampende tas in mijn handen en een krokante boterkoek zijn mijn ochtendblues zo verdwenen.