De bewoners van het ouderenwelzijnscentrum ‘DE WEISTER’ bezochten het Huis van Alijn. Samen met 9 begeleiders trokken 9 dementerende bejaarden van Aalbeke naar Gent. ‘Zijn Weister hebben’ is een oude West-Vlaamse uitdrukking en betekent ruimte hebben om iets onbelemmerd te verrichten. De begeleiders zagen dan ook geen hindernissen. De rolstoelen werden de trap op gedragen naar de 1e verdieping en elke bewoner kon op zijn eigen tempo het museum bezoeken.
Een frisse pint in het Cafeetje en een pistolet met hesp bundelen de krachten. De hesp verdwijnt snel maar de pistoletjes blijven liggen. Seg Jacqueline, ik dacht dat gij maar 3 schellen hesp ging eten en dat is zeker al de zesde? Ja? O, dat ben ik alweer vergeten, lacht Jacqueline.
Cecile slaat het boek ‘Het leven zoals het was’ open op de jaren 50 en fronst haar wenkbrauwen bij het zien van de nylonkousen. Dat hadden ze vroeger niet. Cecile kleurde haar benen met koffie of chicorei want nylonkousen waren duur. Een lijn in houtskool deed dienst als naad. Haar vriendinnen knikken instemmend. Na de lunch verkent iedereen het museum. Jacqueline op haar pantoffels want die zitten nu eenmaal het beste verzekert ze mij met een dikke knipoog.
Herinneringen vervagen maar de oudste herinneringen blijven het langst. Dankzij de objecten, de kamers en publicaties van het Huis van Alijn werden vergeten herinneringen en gevoelens terug opgeroepen. Marie-Louise vertelt dat de beste Eau de cologne van Frankrijk kwam. Cecile vraagt mij of ik op school bij de betalende of niet betalende kant hoorde. Cecile zat bij de nietbetalende kant en plezant was toch anders. In de snoepwinkel krijgt iedereen opnieuw zin in karamellen. Wanneer het tijd was om naar school te vertrekken nam ik nog snel een handvol karamellen uit de kast, fluistert Jacqueline in mijn oor. Haar ogen fonkelen.
Een bezoek om nooit meer te vergeten.