Wie vroeger een camera had, was rijk.
En avontuurlijk. Die wilde met de camera meer dan het dagelijkse leven vastleggen.
Die wilde zich meten met de goden door onsterfelijke beelden te schieten en er vervolgens iets kunstigs mee te doen.
Een generiekje maken bijvoorbeeld met schelpjes.
Op een filosofische manier de branding filmen.
Mediterend in de lens kijken.
Zijn goddelijke ziel vastleggen voor het nageslacht.
Hoe iemand filmt, zegt veel over zijn liefde voor het onderwerp.
Wat is deze man trots op zijn bezit: zijn vrouw, zijn kind, zijn camera en zijn zonnebril.
Dit zijn niet zomaar beeldekens van een zomer aan zee.
Het zijn kleine tableaus, grote filmers achterna.
Vrouw en kind zijn perfecte acteurs, ze hebben dit nog gedaan.
Zij houden van de camera en de camera houdt van hen.
Hun exotische schoonheid is na vijftig jaar nog altijd adembenemend fris.
Iets waar geen enkele zalf of facelift tegenop kan.