De winters waren vroeger kouder, zegt men.
Met veel sneeuw en dichtgevroren vijvers vol vrolijkheid.
Het waren echte winters.
Vroeger werd ook meer gelachen. Zo te zien. Om veel te grote kinderen op veel te kleine sleetjes. Logge mannenlijven in donkere jassen. Samen op één slee. Soms wel drie tesaam. Spelende vaders. Moeders blijven aan de kant.
Eentje durft een sneeuwbal draaien. Voor een sneeuwpop.
Moeders spelen zelden. Ze zijn vooral bezorgd.
Maar sneeuw is altijd schoon. Zelfs in de zwart-wit-wereld van1946.
De sporen van vier jaar oorlog werden op één nacht gewist.
Uit het Citadelpark en uit het geheugen.
Maar wie goed kijkt ziet in de verte nog een kapot geschoten gevel.
Een huis dat gemarkeerd werd.
En in de grijsgrauwe kleren die van kind op kind op kind zijn over gegaan, hangt nog angst van vroeger.
Maar kinderen malen hier niet om. Er ligt sneeuw. Er wordt gesleed. Met houten kisten zoals bij Jommeke. Er wordt gelachen. En gespeeld om te vergeten.
Er wordt veel gelachen. Iedereen lacht. Iedereen lijkt alles te zijn vergeten.