Een nieuw stadsfenomeen dat in de 19de eeuw in Europa en de VS furore maakte, was het variététheater. Voor dit moderne spektakel werden zelfs aparte gebouwen opgetrokken. Met de nieuwste technologische innovaties en commerciële technieken werd het volk naar de zalen gelokt. De variététheaters waren imposante gebouwen met buitenissige decoraties en exotische interieurs. De grandeur weerklonk in de namen: Alhambra, Scala, Eden, Palais d’Eté of Valentino. Bij de Folies-Bergère, Olympia of Moulin Rouge denken velen spontaan aan de wereldbekende spektakelzalen in het huidige Parijs, maar in de Belle Epoque waren er gelijknamige en even beroemde zalen in Oostende, Brussel, Antwerpen en Gent.

Het variétéprogramma dat in deze feestpaleizen werd opgevoerd was veelzijdig en afwisselend. Net zoals in het circus volgden acts elkaar in sneltempo op. Muziek, zang, dans en humor waren vaste ingrediënten en er was een grote fascinatie voor exotisme en erotiek. De spektakel- en sensatiewaarde was zeer hoog en vrouwen kregen er een hoofdrol toebedeeld. Na de Eerste Wereldoorlog werd het aandeel van cinema, melodrama’s, operettes en revues in de zalen groter. De revues wonnen aan populariteit door het befaamde benenwerk en de bonte vederdracht. Tot het variété, en uiteindelijk ook de revue, het onderspit moest delven voor nieuwe ontspanningsvormen als televisie, radio, cinema, dancings en toerisme. Vanaf de jaren 50 dienden enkele grote zalen de deuren te sluiten.

Deze tentoonstelling focust op de periode 1880 tot 1940, de hoogdagen van het variétégebeuren. Affiches, programmaboekjes en foto’s uit privécollecties, musea en archieven plaatsen het theatergebouw, het variétéprogramma, de vedetten en het publiek in de schijnwerpers.

De dolle jaren van het variététheater

Schouwburgen der Verscheidenheden
Voor elk wat wils
Zien en gezien worden
Van manvrouw tot femme fatale